Budynek – obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach.

Obok tradycyjnych technik budowlanych, takich jak murarstwo, coraz większą rolę w budownictwie zaczynają odgrywać techniki zupełnie nowe, jak na przykład natryskiwanie betonu lub montaż elementów prefabrykowanych.

Pierwsze budynki były z konieczności wznoszone z łatwo dostępnych materiałów, takich jak gałęzie, torf, kamienie i glina. Materiały te można było ciąć i obrabiać za pomocą prymitywnych narzędzi, jakimi były kamienne siekierki lub noże z kości zwierzęcych. Olbrzymim postępem były cegły, wyrabiane z gliny i suszone w słońcu. Zaczęto ich używać około 6000 roku p.n.e. w Sumerze.

Wprowadzenie około 3000 roku p.n.e. narzędzi z brązu, w tym siekier, pił i dłut, pozwoliło budowniczym pełniej wykorzystać dostępne materiały.

Teraz można już było stosunkowo łatwo ścinać duże drzewa i ciąć je na belki i deski, zamiast dalej używać gałęzi. Metalowe narzędzia umożliwiły również obróbkę kamienia. Wszystko to miało swój oddźwięk w historii cywilizacji. Oprócz prostych siedzib, budowniczowie mogli wznosić imponujące pałace, świątynie i monumenty, ozdabiając je wyszukanymi detalami architektonicznymi wykonanymi z kamienia.

Następnym istotnym krokiem w rozwoju budownictwa było wprowadzone około 2500 roku przed naszą erą wypalanie cegieł w piecu. Piec rozgrzewał cegły do znacznie wyższych temperatur i w efekcie były one bardziej wytrzymałe od tych suszonych w słońcu. Cegły zaczęto formować przy użyciu drewnianych matryc, łatwiej więc było produkować je w tym samym rozmiarze, co z kolei znacznie ułatwiało ich układanie.

Jako spoiwa do cegieł używano wówczas przeróżnych materiałów. Mezopotamscy rzemieślnicy stosowali niekiedy naturalny asfalt, z kolei Egipcjanie używali gipsu (siarczanu wapnia), a Grecy i Rzymianie pierwotnie wykorzystywali do celów budowlanych wapno (tlenek wapnia). Lecz wapno było łatwo wypłukiwane ze spoin przez wodę deszczową i stąd z czasem wprowadzona została zaprawa cementowa, wyrabiana z mieszaniny wapna, piasku i popiołu wulkanicznego. Potem Rzymianie zaczęli do zaprawy cementowej dodawać żwiru i w rezultacie otrzymali beton. I w przeciwieństwie do Greków, którzy wciąż wznosili swe budowle z bloków kamiennych, Rzymianie używali marmuru bądź innego kamienia do okładania (licowania) betonowych struktur.